Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2014

Άλλη μια αργία για την Αρχή Προστασίας Δεδομένων

Σήμερα, λοιπόν, είναι η Ημέρα Προστασίας Δεδομένων. Κάλεσα στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων για να ενημερωθώ σχετικά με την εξέλιξη μιας υπόθεσής μου. Στην αρχή ο υπεύθυνος του τηλεφωνικού κέντρου δεν ήταν σε θέση να εντοπίσει την υπόθεση με βάση τον αριθμό πρωτοκόλλου και με παρέπεμψε σε ... έναν αυτόματο τηλεφωνητή για να αφήσω μήνυμα. Στη συνέχεια, ξανακάλεσα και του είπα ότι δεν εξυπηρετήθηκα κι ότι θέλω να εντοπιστεί η καταγγελία με βάση τον αριθμό πρωτοκόλλου. Με παρέπεμψε σε έναν κύριο που εντόπισε την καταγγελία (αφού αρχικά μου είπε ότι είχα πει λάθος τον αρ. πρωτ., αλλά μετά ανακάλεσε) και στη συνέχεια με παρέπεμψε σε ... άλλον αυτόματο τηλεφωνητή, της ελέγκτριας που έχει χρεωθεί την υπόθεση. Στη συνέχεια, ξανακάλεσα, τρίτη φορά, την Αρχή, όπου ο κύριος μου είπε ότι η ενημέρωση του κοινού από τους ελεγκτές γίνεται 12.00-14.00, αλλά όχι σήμερα γιατί είναι η Ημέρα Προστασίας Δεδομένων και είχαν ημερίδα. Όταν του είπα ότι η ελέγκτρια που αναζητώ ΔΕΝ συμμετέχει ως εισηγ…

Για την πρωτοβάθμια καταδίκη του "Γέροντος Παστίτσιου"

Καθημερινά στα Ελληνικά δικαστήρια δικάζονται και καταδικάζονται συμπολίτες μας για το αδίκημα της "κακόβουλης βλασφημίας", το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 198 του Ποινικού Κώδικα ("με φυλάκιση μέχρι δύο ετών τιμωρείται όποιος δημόσια και κακόβουλα βρίζει με οποιονδήποτε τρόπο τον Θεό") και πάει "σετάκι" σε μηνύσεις, μαζί με τα αδικήματα της απειλής, της εξύβρισης, και της απόπειρας ή της απλής σωματικής βλάβης. Είναι τα 3-4 χαρακτηριστικά ενός τυπικού ελληνικού καυγά. Λίγες όμως είναι οι φορές που καταγράφεται καταδίκη για το επόμενο, στον Ποινικό Κώδικα, αδίκημα της "καθύβρισης θρησκευμάτων" ("Όποιος δημόσια και κακόβουλα καθυβρίζει με οποιονδήποτε τρόπο την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού ή άλλη θρησκεία ανεκτή στην Ελλάδα τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών").
Τα δύο αυτά άρθρα του Ποινικού Κώδικα εντάσσονται στο 7ο κεφάλαιο, με τίτλο "Επιβουλή της θρησκευτικής ειρήνης", με αδικήματα όπως η διατάραξη θρησκευτικώ…

H διαφάνεια στην καθημερινή συναλλαγή με την διοίκηση

Είναι κάποιοι όροι στον σύγχρονο δημόσιο λόγο που ακούγονται βαρύγδουποι και αόριστοι. Η διαφάνεια στην λειτουργία της διοίκησης αναλύεται πια σε μια σειρά από δυνατότητες, πληροφοριακά συστήματα, διαδικτυακές πύλες, διαδικασίες και πλατφόρμες. Πολύ πριν από όλα αυτά ήταν -και εξακολουθεί να είναι- το δικαίωμα κάθε πολίτη για πρόσβαση στα δημόσια έγγραφα. Από το 1986 που θεσπίστηκε για πρώτη φορά ρητά το σχετικό δικαίωμα στην νομοθεσία, μέχρι σήμερα που η "Διαύγεια" έχει μεταφέρει ένα σημαντικό μέρος των διοικητικών αποφάσεων στο Διαδίκτυο, οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν κατ' αρχήν υποχρέωση να παρέχουν αντίγραφα των εγγράφων τους στο κοινό, εκτός αν κατ' εξαίρεση αυτό απαγορεύεται. 
Η διοίκηση όμως, η οποία δεν αρέσκεται στους πολλούς ελέγχους και την πολύ κριτική από τους πολίτες, αναζητά τις εξαιρέσεις αυτές και επιχειρεί να τις καταστήσει κανόνα. Κάποτε και με τη συνδρομή της νομολογίας, ο "καθένας" που αναφέρει ο νόμος ότι έχει δικαίωμα πρόσβασης, έγινε …

Η ιδιωτικότητα των δημοσίων προσώπων

Μια παραδοσιακή φιλοσοφική θεώρηση της δικαιοσύνης ταυτίζει το δίκαιο με την υπεράσπιση των αδυνάτων. Οι ατομικές εξουσίες που αναγνωρίζονται ως ανθρώπινα δικαιώματα έχουν καθολική ισχύ, αλλά ο λόγος της κατοχύρωσής τους  αφορά προστασία των ευπαθών κοινωνικά και οικονομικά ομάδων, των μειονοτήτων, όσων δεν διαθέτουν θέση υπεροχής στον σύγχρονο κόσμο. Η θεώρηση αυτή δοκιμάζεται, όταν διεκδικούν την ενάσκηση ατομικών δικαιωμάτων και οι ισχυροί. Οι αρχηγοί κρατών, οι ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί, οι πετυχημένοι επιχειρηματίες, οι πασίγνωστοι καλλιτέχνες, οι πρωταθλητες, οι θρησκευτικοί ηγέτες. Τί γίνεται με αυτούς; Δικαίως διεκδικούν ατομικά δικαιώματα όταν αισθάνονται ότι θίγονται ή μήπως, ως δυνατοί, δεν έχουν λόγο να καρπώνονται -πάλι!- όσα ισχύουν για τους αδυνάτους;

Το ερώτημα γίνεται πιο βασανιστικό, όταν αφενός πρόκειται για την κορυφή της πολιτειακής ηγεσίας κι αφετέρου για το δικαίωμα του σεβασμού της ιδιωτικής ζωής. Οι αποκαλύψεις για την ερωτική ζωή του Γάλλου Προέδρου επανέ…

"Πολιτικό" ή "κοινό" έγκλημα;

Έχει, άραγε, νόημα να διακρίνουμε εάν ένα έγκλημα είναι "πολιτικό" ή "του κοινού ποινικού δικαίου"; Προφανώς ναι, εάν η συζήτηση γίνεται σε πολιτικό επίπεδο, όπου καθένας αξιολογεί προθέσεις σε σχέση με στόχους. Το ερώτημα εδώ τίθεται όμως σε επίπεδο νομικό: έχει διαφορετική δικαστική μεταχείριση ο δράστης ή ύποπτος πολιτικού εγκλήματος σε σχέση με τον εγκληματία του κοινού ποινικού δικαίου; Πιο ωμά: "πέφτει στα μαλακά" ο πρώτος, σε σχέση με τον δεύτερο;
Η διάκριση μεταξύ πολιτικού και κοινού εγκλήματος γίνεται από το ίδιο το Σύνταγμα. Στο άρθρο 97 αναφέρεται ότι τα κακουργήματα και τα πολιτικά εγκλήματα δικάζονται από μικτά ορκωτά δικαστήρια που συγκροτούνται από τακτικούς δικαστές και ενόρκους, όπως ο νόμος ορίζει. Στη συνέχεια το Σύνταγμα τακτοποιεί ένα θέμα δικαστικής επικαιρότητας της εποχής της ψήφισής του: κακουργήματα και πολιτικά εγκλήματα που με συντακτικές πράξεις, ψηφίσματα και ειδικούς νόμους έχουν υπαχθεί έως την αρχή της ισχύος του Συντάγμ…

Αθήνα 2014

Σήμερα η Αθήνα γνωρίζει άλλη μια μέρα διεθνούς προβολής, καθώς η χώρα αναλαμβάνει ένα καθήκον που φέρει κάθε κράτος μέλος της ΕΕ, την προεδρία του Συμβουλίου. 

Δεν είμαι υπέρ των ωραιοποιήσεων για την κατάσταση που βρισκόμαστε, ιδίως οι πιο ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, όταν επικοινωνώ με φίλους από άλλες χώρες. Τα ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονται σε κάθε πτυχή τους. 

Πρέπει να λέμε όλη την αλήθεια για όσα ζούμε, διατηρώντας παράλληλα και την αξιοπρέπειά μας. Αυτό είναι πιο δύσκολο, από το να υπογραμμίζουμε περιγραφικά την δυστυχία που υπάρχει τριγύρω. Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι η χώρα υπάρχει, επειδή υπάρχουμε εμείς, οι πολίτες.

Για το ληξιαρχείο του Δήμου Αθηναίων

Αν η πόλη "είναι" οι άνθρωποί της, τότε το ληξιαρχείο είναι ο πυρήνας της μνήμης του δήμου. Πολύ πιο πέρα από μια κοινή δημοτική υπηρεσία, το ληξιαρχείο είναι η πρωτογενής μορφή του αρχείου, το αέναο "βιβλίο" της ζωής και του θανάτου. Είναι η πρώτη και η τελευταία καταγραφή των προσωπικών δεδομένων όλων μας. Η ιερότερη, ίσως, διοικητική λειτουργία. 

Ως Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης της Αθήνας, έχω διαμεσολαβήσει σε αιτήματα πολιτών για μεταβολές ή εγγραφές στοιχείων που, κάποτε, η γραφειοκρατία θεωρεί αδιανόητες ή επικίνδυνες. Πρόκειται για υποθέσεις που αφορούν αιτήματα όχι απλώς νομικά, αλλά υπαρκτικά: η μεταβολή ενός θρησκεύματος, η απόκτηση ενός επωνύμου που η πολίτης χρησιμοποιούσε πάνω από 30 χρόνια, η επισήμανση ενός δεύτερου γάμου σε υπόθεση διγαμίας, ο καθορισμός του επωνύμου του τέκνου άγαμων ζευγαριών, η έκδοση άδειας γάμου μελών θρησκευτικών ομάδων που δεν απολαμβάνουν του κρατικού εναγκαλισμού, η επανέκδοση άδειας γάμου μετά την ακύρωση τ…

Υπέρ της απόφασης του Μισθοδικείου

Η απόφαση του μισθοδικείου με την οποία κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι αναδρομικές μειώσεις στους μισθούς των δικαστών επικρίθηκε, με το επιχείρημα ότι παραβιάζει την αρχή της ισότητας. Ότι  επιβάλλει άνιση μεταχείριση, σε βάρος όλων των άλλων επαγγελματικών κλάδων.

Ανισότητα όμως, δεν είναι μόνο όταν κρίνεις διαφορετικά ανάμεσα σε όμοιες καταστάσεις (εργαζόμενοι είναι όλοι). Ανισότητα είναι και να κρίνεις όμοια καταστάσεις που είναι ανόμοιες (οι δικαστές πρέπει να είναι ανεξάρτητοι κι όχι υπάλληλοι του κράτους ή άλλων).

Οι δικαστές δεν πρέπει να έχουν κανέναν απολύτως λόγο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανατροπές της οικονομικής τους κατάστασης. Πρέπει βεβαίως να βιώνουν κι αυτοί τις συνθήκες που αφορούν όλη την κοινωνία, γεγονός που ήδη ισχύει με τις περικοπές των μισθών τους. Αλλά οι αναδρομικές μειώσεις που μπορούν να ανατρέψουν τον οικονομικό πρόγραμματισμό ενός δικαστή και να τον οδηγήσουν -για έναν τέτοιο λόγο!- σε θέση κατηγορουμένου είναι ένα ζήτημα που όντως αφορά την προσωπ…

Πορνεία, οίκοι ανοχής, εργαζόμενοι στο σεξ, trafficking και κάτοικοι

Όταν υπερασπίζεσαι μόνο την μία πλευρά, τα πάντα φαίνονται αυτονόητα: έχουμε έναν αναχρονιστικό νόμο για τα εκδιδόμενα πρόσωπα, με συνταγματικά ανεξήγητους περιορισμούς (αριθμός εργαζόμενων, οικογενειακή κατάσταση συνεργατών κλπ), ένα σύστημα εκμετάλλευσης που πρέπει να αλλάξει. Αυτό το σύστημα επιτρέπει ακόμη και την απροκάλυπτη πολιτική εκμετάλλευση, όπως έγινε τον Μάιο του 2012, με την κρατική μηχανή να κυνηγάει, να κατακρεουργεί και να διαπομπεύει οροθετικά άτομα, με το πρόσχημα ότι ασκούσαν πορνεία, ενώ στην πραγματικότητα αυτό αφορούσε μόνο μία: την πρώτη συλληφθείσα. Η "ρετσινιά" της πορνείας τα καλύπτει όλα: "α, εντάξει, ήταν πόρνες". Ανεξάρτητα από όλα τα άλλα.
Από την ίδια πλευρά, υπάρχουν οι διεμφυλικοί, για τους οποίους, σε μεγάλο βαθμό η πορνεία είναι μονόδρομος. Αυτό τεκμηριώνεται από τις ημερίδες που έχουν οργανώσει μέχρι σήμερα οι ίδιες ως Σωματείο Υποστήριξης: στον εργασιακό τομέα οι τρανς δεν έχουν τις ίδιες αφετηρίες κι επιλογές σε σχέση με άλλ…