Σάββατο, Ιουνίου 12, 2021

Από πότε η Ελλάδα δεν θέλει τρανς Πλοιάρχους;

 Η καταγγελία που δημοσίευσε το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών είναι ότι το Μητρώο Ναυτικής Εργασίας του Υπουργείου Ναυτιλίας αρνήθηκε να διορθώσει τα στοιχεία ατόμου που ολοκλήρωσε την διαδικασία της νομικής αναγνώρισης ταυτότητας φύλου, ζητώντας  "πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας". Δηλαδή το άτομο ήταν ήδη καταγεγραμμένο στο Υπουργείο ως Πλοίαρχος, εμφανίστηκε με την νέα του ταυτότητα και το Υπουργείο αρνείται να διορθώσει τα στοιχεία στο Μητρώο Ναυτικής Εργασίας!

Εφόσον η είδηση ευσταθεί - δεν έχουμε καμία διάψευση μέχρι στιγμής παρόλο που η υπόθεση έχει δημοσιοποιηθεί σε πλήθος μέσων ενημέρωσης - τότε έχουμε παραβίαση τριών νόμων.

1. Ο νόμος για την Νομική Αναγνώριση Ταυτότητας Φύλου στο άρθρο 5 είναι σαφέστατος: "Από την καταχώρισή της στο Ληξιαρχείο η διόρθωση του φύλου του προσώπου ισχύει έναντι όλων. Δικαιώματα, υποχρεώσεις και κάθε είδους ευθύνη του προσώπου, που δημιουργήθηκαν πριν από τη διόρθωση του φύλου, εξακολουθούν να υφίστανται. Διατηρούνται επίσης οι αριθμοί φορολογικού μητρώου (ΑΦΜ) και μητρώου κοινωνικής ασφάλισης (ΑΜΚΑ)." Επομένως, το μόνο που χρειάζεται να έχει το άτομο για την ταυτοποίησή του είναι η αστυνομική του ταυτότητα. Όλα τα άλλα παραμένουν ίδια! Την ίδια την δικαστική απόφαση ΝΑΤΦ δεν έχει υποχρέωση να την περιφέρει ένα άτομο από υπηρεσία σε υπηρεσία. Περί αυτού ορίζει το άρθρο 6 του Ν.4491/2017: "Στη δικαστική απόφαση (...), στην αρχική ληξιαρχική πράξη γέννησης του προσώπου, καθώς και σε κάθε άλλο στοιχείο ή έγγραφο το οποίο τηρείται στο οικείο ληξιαρχείο ή σε οποιαδήποτε άλλη δημόσια υπηρεσία, από το οποίο προκύπτει η διόρθωση φύλου που μεσολάβησε, έχει πρόσβαση μόνο το ίδιο το πρόσωπο, καθώς και όσοι έχουν ειδική έγγραφη εξουσιοδότηση από αυτό. Πρόσβαση τρίτου στα στοιχεία αυτά επιτρέπεται μόνο εφόσον αυτός αποδεικνύει ειδικό έννομο συμφέρον μη δυνάμενο να ικανοποιηθεί διαφορετικά και κατόπιν άδειας που χορηγείται σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 2472/1997 (Α΄ 50) για πρόσβαση σε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα."

2. Εάν λοιπόν μια δημόσια υπηρεσία αρνείται να προβεί σε επικαιροποίηση των στοιχείων ταυτότητας του πολίτη, τότε έχει παραβιάσει την υποχρέωση που επιβάλλει η νομοθεσία για τα προσωπικά δεδομένα. Συγκεκριμένα, η υπηρεσία ως "υπεύθυνος επεξεργασίας" έχει την υποχρέωση να προβαίνει σε επικαιροποίηση των ανεπίκαιρων δεδομένων που τηρεί και να διορθώνει ανακριβή δεδομένα, εφόσον της επισημαίνεται ότι υπάρχει απόσταση από την πραγματικότητα. Το άρθρο 5 παρ. 1 δ του GDPR ορίζει: "πρέπει να λαμβάνονται όλα τα εύλογα μέτρα για την άμεση διαγραφή ή διόρθωση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα τα οποία είναι ανακριβή, σε σχέση με τους σκοπούς της επεξεργασίας («ακρίβεια»)".

3. Η άρνηση επικαιροποίησης στοιχείων ατόμου που έχει προχωρήσει σε Ν.Α.Τ.Φ. σε υπηρεσία που καθορίζει το δικαίωμά του στην εργασία αποτελεί μια ακραία περίπτωση παραβίασης του Ν.4443/2016, για την ίση μεταχείριση στον εργασιακό τομέα. Σύμφωνα με το άρθρο 2 ("Έννοια των διακρίσεων"), «άμεση διάκριση» νοείται όταν ένα πρόσωπο υφίσταται, για λόγους φυλής, χρώματος, εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, γενεαλογικών καταβολών, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων, αναπηρίας ή χρόνιας πάθησης, ηλικίας, οικογενειακής ή κοινωνικής κατάστασης, σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας ή χαρακτηριστικών φύλου μεταχείριση λιγότερο ευνοϊκή από αυτήν της οποίας τυγχάνει, έτυχε ή θα ετύγχανε άλλο πρόσωπο, σε ανάλογη κατάσταση. «Παρενόχληση» νοείται ως διάκριση εφόσον σημειώνεται ανεπιθύμητη συμπεριφορά που συνδέεται με ένα από τους λόγους του άρθρου 1 με σκοπό ή αποτέλεσμα την προσβολή της αξιοπρέπειας προσώπου και τη δημιουργία εκφοβιστικού, εχθρικού, εξευτελιστικού, ταπεινωτικού ή επιθετικού περιβάλλοντος. Σύμφωνα με το άρθρο 3, η ίση μεταχείριση χωρίς διάκριση λόγω ταυτότητας φύλου, στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, αφορά τους όρους πρόσβασης στην εργασία και την απασχόληση εν γένει, συμπεριλαμβανομένων των κριτηρίων επιλογής και των όρων πρόσληψης, ανεξάρτητα από τον κλάδο δραστηριότητας και σε όλα τα επίπεδα της επαγγελματικής ιεραρχίας, καθώς και τους όρους υπηρεσιακής και επαγγελματικής εξέλιξης. 

Από πολλές αφορμές εμείς που ασχολούμαστε νομικά με τέτοιες υποθέσεις έχουμε διαπιστώσει ότι υπάρχουν δημόσιες υπηρεσίες που τόσα χρόνια δεν έχουν ενημερωθεί για την εφαρμογή της νομοθεσίας περί ίσης μεταχείρισης χωρίς διακρίσεις λόγω ταυτότητας φύλου.  Η Πολιτεία δεν αρκεί να νομοθετεί, οφείλει και να εκπαιδεύει τους εργαζομένους στον δημόσιο τομέα να εφαρμόζουν την νομοθεσία.

Τρίτη, Ιουνίου 01, 2021

Νέες παραβιάσεις προσωπικών δεδομένων στην Υπουργική απόφαση απαλλαγής από τα θρησκευτικά

 

Σήμερα δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ η νέα υπουργική απόφαση για την απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών και - σε συμμόρφωση με απόφαση του ΣτΕ - για την απαλλαγή από την υποχρεωτική προσευχή και τον σχολικό εκκλησιασμό.

Για μια ακόμη χρόνια το Υπουργείο Παιδείας περιφρονεί την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα κι επιβάλλει σε γονείς να δηλώνουν ότι ζητούν την απαλλαγή των μαθητών για λόγους «θρησκευτικής συνείδησης», ενώ η Αρχή έχει επιβάλλει οι δηλώσεις να αναφέρουν μόνο για λόγους συνείδησης.
Το υπουργείο παραβιάζει συνειδητά την απόφαση 32/2020 της Αρχής, καθώς εάν διαφωνούσε με νομικά επιχειρήματα είχε το δικαίωμα να την προσβάλλει στο ΣτΕ με ενδοστρεφή δίκη κατά τον ν.3051/2002. Δεν το έπραξε.
Το επιχείρημα ότι δήθεν της το επιτρέπει το ΣτΕ έχει ανατραπεί από το ίδιο το ΣτΕ το οποίο έκρινε στο πλαίσιο της διαδικασίας μη συμμόρφωσης προς την απόφαση του ότι οι αιτιολογικές σκέψεις για το περιεχόμενο της υπεύθυνης δήλωσης δεν ανήκουν στο εκτελεστό μέρος της απόφασης.
Εξάλλου η Ολομέλεια του ΣτΕ δίκασε αυτό το θέμα τον Ιανουάριο του 2021, όπου είχα την τιμή να εκπροσωπήσω μαθητές και γονείς που κατήγγειλαν παραβίαση του GDPR από το υπουργείο Παιδείας στην διαδικασία της απαλλαγής. Η απόφαση του ΣτΕ εξακολουθεί να αναμένεται.
 
Νέο εμπόδιο που προσθέτει η υπουργική απόφαση στα ήδη υπάρχοντα: πρέπει, λέει, η υπεύθυνη δήλωση των γονέων να φέρει βεβαιωμένο και το γνήσιο της υπογραφής!!!
ΑΝΤΙ δηλαδή η υπεύθυνη δήλωση, όπως κάθε ΑΛΛΗ υπεύθυνη δήλωση της Ελληνικής Δημοκρατίας να μπορεί να συμπληρωθεί διαδικτυακά από την μεγάλη αυτή ψηφιακή πρωτοπορία του GOV.GR και να βεβαιωθεί εκεί το γνήσιο της υπογραφής ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΜΑΘΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΟΤΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΘΑ ΑΠΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ, το Υπουργείο Παιδείας ΕΜΜΕΝΕΙ στην παράνομη διάδοση ευαίσθητων δεδομένων και υποχρεώνει τους γονείς να ενημερώσουν ΚΑΙ το ΚΕΠ ή το Αστυνομικό Τμήμα της γειτονιάς τους, περιφέροντας και εκεί (ενώ μέχρι τώρα αυτό δεν προβλεπόταν!!!) για το... γνήσιο της υπογραφής.
 
Με το ζόρι, δηλαδή, να πρέπει να μάθει όοολη η γειτονιά ότι το παιδί θα πάρει απαλλαγή από τα θρησκευτικά, ενώ ήδη από το 2019 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει κρίνει ότι το θέμα αφορά την ιδιωτικότητα και ότι πρέπει η Ελλάδα να προσέξει πάρα πολύ πώς διαχειρίζεται τα προσωπικά δεδομένα γονέων και μαθητών σε αυτό το ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα.
 
Λοιπόν, ΚΑΙ αυτή η νέα Υπουργική Απόφαση θα λάβει την οδό της νομικής και δικαστικής κρίσης και θα προσβληθεί στα αρμόδια δικαιοδοτικά όργανα. Θα είναι η τρίτη (3) φορά που το Ελληνικό Δημόσιο θα καταδικαστεί, θα πληρώσει την δικαστική δαπάνη στους προσφεύγοντες, θα διαπιστωθεί ότι παραβιάζει τον Γενικό Κανονισμό της Ε.Ε. για την Προστασίας Δεδομένων (GDPR), μόνο και μόνο επειδή αρνείται να εφαρμόσει διατάξεις που εφαρμόζουν σε όλο τον κόσμο.
 
Εμας, των δικηγόρων, χαρά μας.

Τετάρτη, Μαΐου 19, 2021

Συνεπιμέλεια και νομοθέτηση της ηθικολογίας

 

Το νομοσχέδιο για την "συνεπιμέλεια" είναι η ωμή πολιτική εκμετάλλευση ενός διαχρονικού παραπόνου των μπαμπάδων ότι αδικούνται από την Δικαιοσύνη που συνήθως τάσσεται με το μέρος της μαμάς και αναθέτει σ' αυτή την πλευρά την επιμέλεια, περιορίζοντας τους μπαμπάδες στην επικοινωνία του Σαββατοκύριακου.
Σταδιακά η Δικαιοσύνη στελεχώνεται ολοένα και περισσότερο από γυναίκες δικαστές, δικάστριες όπως τις λένε οι πιο τολμηροί. Στην Ευελπίδων, το μεγαλύτερο Πρωτοδικείο της χώρας, οι δικάστριες είναι ήδη η πλειοψηφία. Αυτό από μόνο του δημιουργεί αίσθημα ανησυχίας σε μπαμπάδες όταν προσφεύγουν για ζητήματα επιμέλειας, κατά τη γνώμη μου όχι πάντοτε δικαιολογημένα. Η προκατάληψη μπορεί να βρίσκεται στον διάδικο, όχι μόνο στην έδρα.
Εκεί, λοιπόν, κάπου μυρίστηκαν κάποιοι πολιτικοί μια μεγάλη δεξαμενή ψήφων. Η συνεπιμέλεια δεν είναι βέβαια κάποια ελληνική σύλληψη, αντιθέτως έχει δοκιμαστεί και λειτουργήσει σε πολλές χώρες και αποτελεί και μια σύσταση του Συμβουλίου της Ευρώπης για μια πιο δίκαιη αντιμετώπιση των γονέων.
Όμως, στο επίκεντρο των σταθμίσεων δεν θα έπρεπε να βρίσκονται οι γονείς (που ψηφίζουν). Θα έπρεπε να βρίσκεται το παιδί και τα δικά του δικαιώματα. Η κρατική παρέμβαση έχει νόημα μόνο όταν έρχεται για να προστατεύσει το πιο αδύναμο μέρος. Ο γενικός κανόνας του δικαίου όταν μπαίνουν στην εικόνα τα παιδιά είναι ότι οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με γνώμονα τα δικά τους συμφέροντα. Η απόφαση πρέπει να είναι η βέλτιστη για το συμφέρον του παιδιού. Όχι του πατέρα, ούτε της μητέρας. Αυτά λέει η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του παιδιού που είναι πάνω από οποιονδήποτε εθνικό νόμο.
Ο κ. Τσιάρας έχει φέρει ένα νόμο που λέει ότι το βέλτιστο συμφέρον του τέκνου "εξυπηρετείται από την ουσιαστική συμμετοχή και των δύο γονέων στην ανατροφή και την φροντίδα του τέκνου". Αυτό δεν είνα μια ουδέτερη διατύπωση: νομοθετει μια συγκεκριμένη ηθική τοποθέτηση. Ενώ, δηλαδή, η ορθή νομοθέτηση θα έπρεπε να κατευθύνεται ολοένα και περισσότερο στην αντικειμενική ρύθμιση, έρχεται ξαφνικά ο κ. Τσιάρας να προσθέσει στον Αστικό Κώδικα ότι τα παιδιά θέλουν μαμά και μπαμπά (γιατί αυτούς μόνο αντιλαμβάνεται ως "δύο" γονείς ο σημερινός νομοθέτης και το ισχύον ελληνικό δίκαιο). Αδιαφορώντας πλήρως για το τί σημαίνει μια τέτοια διάταξη για όλες τις υπαρκτές μορφές οικογένειας.
Ό,τι και να λέει όμως ο νομοθέτης, οι δικαστές και οι δικάστριες θα έρθουν και θα τα ερμηνεύσουν όλα με βάση το βέλτιστο για το συμφέρον του παιδιού. Δεν πάει να λέει ο κ. Τσιάρας ότι υπερασπίζεται τον ορθό διαμοιρασμό, κλείνοντας το μάτι στους πατεράδες - αδικημένους ψηφοφόρους; Όλα θα κριθούν με γνώμονα το διεθνές δίκαιο που δεν μπορεί να το κουνήσει ρούπι. Οι ίδιοι δικαστές που δικάζουν και σήμερα, θα δικάσουν και αύριο, με τον νέο νόμο και θα δούμε που θα πάνε οι ηθικολογίες του νέου νόμου.
Αυτό όμως δεν εκμηδενίζει τον ρόλο του νομοθέτη. Κάθε άλλο μάλιστα. Ο νομοθέτης είναι συλλογικός και περιλαμβάνει το σύνολο των βουλευτών. Από την πλειοψηφία και από την μειοψηφία. Περιλαμβάνει και την τεχνική διάσταση, τα προβλήματα της νομοθέτησης που έχει εντοπίσει η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής στην εμπεριστατωμένη έκθεσή της: https://www.hellenicparliament.gr/.../7b2465.../11644867.pdf
Είναι οδυνηρό να παρακολουθεί κανείς την κακοποίηση του οικογενειακού δικαίου -που έχει προκαλέσει και την αντίδραση μελών της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας- από ανθρώπους που δεν έχουν κατανοήσει ακόμη την διάκριση της γονικής μέριμνας από την επιμέλεια.
Αυτή η ηγεσία της Δικαιοσύνης δεν μας αξίζει. Νομίζω πια ότι και ο πρωθυπουργός το έχει καταλάβει αυτό. Είναι βέβαιο ότι έχει εισηγήσεις από ολους, ακόμη και από αυτούς που τον έπεισαν ότι ασκούν την υψηλή εποπτεία και μπορούν να καθοδηγήσουν εξ αποστάσεως το νομοθετικό έργο προλαμβάνοντας τα γνωσιολογικά κενά. Αυτό θα πρέπει να είναι το τελευταίο νομοσχέδιο που εισηγείται ο κ. Τσιάρας ως υπουργός Δικαιοσύνης. Αρκετά.

Παρασκευή, Μαΐου 14, 2021

Παρέμβαση στην Επιτροπή ΛΟΑΤΚΙ+ Ισότητας για την μεταρρύθμιση της Ταυτότητας Φύλου

 Το γραφείο μας, έχοντας ήδη χειριστεί 40 υποθέσεις διεμφυλικών (trans και non-binary) ατόμων από το 2016 και έχοντας συμβάλει στην έκδοση 32 αμετάκλητων αποφάσεων Νομικής Αναγνώρισης Ταυτότητας Φύλου, εκπόνησε ειδική μελέτη, για να συνεπικουρήσει το έργο της Επιτροπής που συγκρότησε ο Πρωθυπουργός για την σύνταξη Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την ισότητα ΛΟΑΤΚΙ+ Ανθρώπων.

Με υπόμνημα που αποστείλαμε στον Πρόεδρο της Επιτροπής, τον Καθηγητή κ. Αλέξανδρο - Λίνο Σισιλιάνο, π. Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθώς και στα μέλη της, θέσαμε υπόψη αναλυτικά στοιχεία, σχετικά με τα προβλήματα που καταγράφονται συστηματικά από την εφαρμογή του θεσμικού πλαισίου για την νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου, παρουσιάζοντας 16 δικαστικές αποφάσεις επί υποθέσεων που εκκίνησαν πριν την θέση σε ισχύ του Ν.4491/2017 και άλλες 16 δικαστικές αποφάσεις που εκδόθηκαν υπό το πλαίσιο του ισχύοντος νόμου.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του γραφείου μας, η δικαστική διαδικασία για την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου πριν τον νόμο αυτόν διαρκούσε κατά μέσο όρο 6,8 μήνες μέχρι την έκδοση δικαστικής απόφασης, ενώ μετά την θέση σε ισχύ του Ν.4491/2017 η μέση διάρκεια είναι 10 μήνες. Αυτό σημαίνει ότι το νέο νομοθέτημα με τις λεπτομερέστερες διατάξεις και τις πρόσθετες απαγορεύσεις (όπως είναι η προϋπόθεση αγαμίας) επιβάρυνε την δικαστική διαδικασία κατά 3 μήνες περισσότερης αναμονής για τα διεμφυλικά άτομα.
Ήδη με το καθεστώς αυτό, δύο διεμφυλικά άτομα έχουν προσφύγει κατά του Ελληνικού Δημοσίου διεδικώντας δίκαιη ικανοποίηση για υπέρβαση της εύλογης διάρκειας της δίκης (Ν.4369/2014) και ένα εξ αυτών, για το οποίο η διαδικασία έκδοσης οριστικής απόφασης είχε διάρκεια 21 μήνες, προσέφυγε και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Τα προβλήματα από τον διπλασιασμό της διαδικασίας, λόγω του ότι με τον Ν.4491/2017 δεν μεταβάλλεται το επώνυμο για λόγους διεμφυλικότητας (αλλά απλώς "προσαρμόζεται" το υπάρχον), έχουν ήδη οδηγήσει σε τρεις απορρίψεις αιτήσεων ατόμων που χρησιμοποιούν άλλο επώνυμο από αυτό που τους αποδόθηκε κατά την γέννηση, ένα εκ των οποίων υποχρεώθηκε μετά την Νομική Αναγνώριση Ταυτότητας Φύλου να προσφύγει και στο Συμβούλιο της Επικρατείας λόγω άρνησης δημάρχου να αναγνωρίσει ως σπουδαίο λόγο μεταβολής επωνύμου την διεμφυλικότητα, αλλά και το γεγονός ότι το άτομο είχε ήδη μεταβάλει το επώνυμό του κατά το βρετανικό δίκαιο.
Επίσης, παρά την κατάργηση ιατρικών γνωματεύσεων, εξετάσεων και ιατρικών πράξεων, δυστυχώς τα Ειρηνοδικεία επιμένουν να περιλαμβάνουν περιττά στοιχεία στις αιτιολογίες τους (π.χ. αναφέρουν μαστεκτομή), καθώς Ειρηνοδίκες ερωτούν χωρίς λόγο τους ενδιαφερόμενους για την διενέργεια ιατρικών διαδικασιών επαναπροσδιορισμού φύλου, ενώ σε σειρά αποφάσεων έχει καταγραφεί, χωρίς να το έχει ισχυριστεί το πρόσωπο, ότι δήθεν πάσχει από "διεμφυλική διαταραχή", όρος που είναι πλέον αντιεπιστημονικός, αδόκιμος και τελικά κακοποιητικός για τα τρανς άτομα.
Από το σύνολο των στοιχείων που προσκομίζουμε στην Επιτροπή προκύπτει ότι η διαδικασία θα γίνει πράγματι σύντομη, διαφανής και προσβάσιμη και το σύνολο των προβλημάτων αυτών θα εξαλειφθούν, εφόσον η Επιτροπή πραγματοποιήσει το σημαντικό βήμα - και ο νομοθέτης ακολουθήσει - να εισηγηθεί την πλήρη απλοποίηση με την ολική κατάργηση του δικαστικού σκέλους. Οι πολίτες, όπως και σε άλλες χώρες της Ε.Ε. και του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι πολύ πιο ασφαλές να ασκούν το δικαίωμα στην Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου τους με μια απλή δήλωση στο ληξιαρχείο ή στο δημοτολόγιο, όπως πράττουν σε περίπτωση μεταβολής θρησκεύματος, χωρίς να χρειάζεται να μεσολαβήσουν οι 10 μήνες της δικαστικής κρίσης, οι άλλοι 3 μήνες της μεταδικαστικής διαδικασίας και χωρίς φυσικά τα έξοδα και την επιβάρυνση της Δικαιοσύνης που αυτό συνεπάγεται.
"Τρία πράγματα αναμένει η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα από αυτή την Επιτροπή", δήλωσε ο δικηγόρος κ. Βασίλης Σωτηρόπουλος που υπογράφει το υπόμνημα. "Να εισηγηθεί, πρώτον, τον γάμο για ομόφυλα ζευγάρια, δεύτερον, την τεκνοθεσία ακόμη και για όσες και όσους έχουν σύμφωνο συμβίωσης και, τρίτον, να εισηγηθεί μια πλήρως εξωδικαστική και απλή διαδικασία για την νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου, με μια αίτηση στο Μητρώο Πολιτών. Μόνο τότε θα δικαιωθεί ο ρόλος της Επιτροπής στην κοινή γνώμη. Οτιδήποτε λιγότερο, θα φέρει αυτομάτως αποδοκιμασία όχι μόνο από την ΛΟΑΤΚΙ, αλλά και από την επιστημονική κοινότητα".
[Σχετικό: "Υπόμνημα σχετικά με τις απολύτως αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στο θεσμικό πλαίσιο της νομικής αναγνώρισης ταυτότητας φύλου", Αθήνα 2021]

Πέμπτη, Μαΐου 13, 2021

O εμβολιασμός και ο αυτοδιαγνωστικός έλεγχος δημιουργούν νέες συνθήκες στο εργασιακό περιβάλλον

 

Μπορεί ο νομοθέτης να μην έχει επιβάλλει την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού και του αυτοδιαγνωστικού ελέγχου σε οριζόντιο και καθολικό επίπεδο, ωστόσο ο ιδιωτικός τομέας έχει αρχίσει να εξετάζει τους όρους επιβολής των συνθηκών για ένα ασφαλές περιβάλλον.
 
Ως δικηγόρος που ασχολούμαι με την προστασία προσωπικών δεδομένων έχω ήδη δεχτεί αιτήματα από επιχειρήσεις για την διαμόρφωση πολιτικής διασφάλισης της διενέργειας των ελέγχων, αλλά και την επιβεβαίωση της διενέργειας του εμβολιασμού από στελέχη και εργαζομένους. Είναι μια σαφώς σύνθετη περίπτωση που τα συμφέροντα των δύο πλευρών εν μέρει συμβαδίζουν και εν μέρει μπορεί να αντιτίθενται. Άλλωστε, το νόημα ύπαρξης του εργατικού δικαίου δεν είναι η επιβεβαίωση του ομαλού κλίματος, αλλά η κρατική παρέμβαση για την προστασία του αδύναμου μέρους. Αυτό σημαίνει ότι το πεδίο της παροχής ελεύθερης συγκατάθεσης είναι εξ αρχής περιορισμένο σημαντικά, με αποτέλεσμα να συρρικνώνεται και η δυνατότητα επίκλησής της ως νομική βάση.
 
Από την άλλη πλευρά, οι ιατροί εργασίας δραστηριοποιούνται σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο που διέπεται τόσο από την ιατρική δεοντολογία και την συναφή νομοθεσία, όσο και από τις διατάξεις για την προστασία προσωπικών δεδομένων. Θυμίζω ότι και ως προς αυτό το θέμα υπάρχουν ακόμη ανοικτά ζητήματα όπως εάν οι ιατροί εργασίας είναι υπεύθυνοι εξεργασίας, εκτελούντες ή τρίτοι.
 
Οι απαντήσεις διαμορφώνονται σταδιακά και από το θεσμικό πεδίο των Αρχών Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων που δεν έχουν ακόμη ασχοληθεί με τα ειδικότερα ζητήματα της επιβολής της καταγραφής στον ιδιωτικό τομέα, τις επιπτώσεις από την παράλειψη του εργαζομένου να συμμορφωθεί με την εκάστοτε επιχειρησιακή πολιτική και τις νομικές βάσεις της παρακολούθησης και επικαιροποίησης των αυτοδιαγνωστικών ελέγχων. Ορισμένες δημόσιες τοποθετήσεις από την Συμβουλευτική Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Αυτοματοποιημένη Επεξεργασία Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, αλλά και από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Προστασίας Δεδομένων κινούνται ακόμη σε σφαίρες γενικολογίας και επανάληψης γενικών αρχών και κανόνων, χωρίς πρακτικές λύσεις και σαφείς απαντήσεις.
 
Εμείς θα βγάλουμε και πάλι, λοιπόν, το φίδι από την τρύπα. Η ιδιωτική πρωτοβουλία και οι νομικοί σύμβουλοι στον ιδιωτικό τομέα, είμαστε υποχρεωμένοι να προηγηθούμε του κράτους με δημιουργική σκέψη για την διασφάλιση τόσο των δικαιωμάτων των εργαζομένων όσο και των εννόμων συμφερόντων της επιχείρησης, του ασφαλούς και υγιούς εργασιακού περιβάλλοντος και της εξισορρόπησης των αντιτιθέμενων νομικών διατάξεων. Να δούμε ποια θα είναι τα τελικά αποτελέσματα, από τα οποία κρινόμαστε όλοι.

Δευτέρα, Μαΐου 10, 2021

Διόρθωση γυναικείου ονόματος από υποκοριστικό στην συνήθη μορφή του

Το γραφείο μας εκπροσώπησε στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης πολίτη στην οποία αποδόθηκε κατά την ονοματοδοσία της ένα υποκοριστικό κύριο όνομα (π.χ. "Θανάσω") αντί της συνήθους μορφή της (π.χ. "Αθανασία"), γεγονός που προκαλούσε σύγχυση στις συναλλαγές της, ακόμη και για το φύλο της, λόγω της κατάληξης του υποκοριστικού. 
 
Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το όνομά της αποδιδόταν με τέσσερις διαφορετικές παραλλαγές στα διάφορα δημόσια έγγραφα που την ανέφεραν, με αποτέλεσμα να προκαλείται σύγχυση στις συναλλαγές. Δεν έλειψαν περιπτώσεις που λόγω της κατάληξης του υποκοριστικού, κάποιες δημόσιες αρχές της απευθύνονταν εγγράφως στο αρσενικό θεωρώντας ότι επρόκειτο περί ανδρός.
 
Το αίτημα της διαδίκου ήταν να της αποδοθεί το κανονικό όνομα, με διόρθωση της ληξιαρχικής πράξης γέννησής της ως προς το κύριο όνομά της, ώστε να μην προκαλείται η σχετική σύγχυση στις συναλλαγές.
 
Το Δικαστήριο έκρινε δεκτή την αίτησή της, κρίνοντας ότι τα προβλήματα που δημιουργούνταν στην πολίτη στοιχειοθετούσαν πράγματι σπουδαίο λόγο μεταβολής του ονόματος από το υποκοριστικό στο κανονικό. Συνεπώς, θα ακολουθηθεί η περαιτέρω διαδικασία για την ληξιαρχική διόρθωση και την αποκατάσταση του κανονικού ονόματος σε όλες τις επίσημες καταχωρήσεις του.

Παρασκευή, Μαΐου 07, 2021

H αθεϊα ως λόγος παροχής ασύλου σε πρόσφυγα από το Πακιστάν

 

Το γραφείο μας εκπροσώπησε επιτυχώς πρόσφυγα ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, το οποίο εξέδωσε αμετάκλητη απόφαση, με την οποία αναγνωρίστηκε η αθεΐα ως λόγος ευαλωτότητας που επιβάλλει την παροχή ασύλου σε πρόφυγα, λόγω της άκρως επικίνδυνης κατάστασης στη χώρα του για τους αθέους πολίτες.
 
Στην Ισλαμική Δημοκρατία του Πακιστάν η αθεΐα τιμωρείται (ως βλασφημία) με την θανατική ποινή. Οι ελάχιστοι πολίτες που τολμούν να δηλώσουν δημόσια ότι δεν ανήκουν στην επίσημη κρατική θρησκεία διώκονται από τις τοπικές αρχές, φυλακίζονται ή και δολοφονούνται. 
 
Ο πρόσφυγας που εκπροσωπήσαμε στο Δικαστήριο είχε εξεταστεί από τις Ελληνικές επιτροπές ασύλου και το αίτημά του είχε κριθεί αβάσιμο. Συγκεκριμένα, τόσο η πρωτοβάθμια όσο και η δευτεροβάθμια επιτροπή είχαν κρίνει αναξιόπιστη την κατάθεσή του, κρίνοντας ότι η αθεΐα του δεν ήταν αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του, καθώς και σε εντελώς δευτερεύοντα σημεία της όπως με ποιόν τρόπο εντοπίστηκε από τις διωκτικές αρχές της χώρας του. Με τις δύο αυτές απορρίψεις, ο πρόσφυγας κινδύνευε να απελαθεί και να αντιμετωπίσει κατηγορία που τιμωρείται με την θανατική ποινή για τις συνειδησιακές επιλογές και πεποιθήσεις του. 
 
Το Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης εξέδωσε την οριστική απόφασή του, η οποία κατέστη αμετάκλητη και δυνάμει της οποίας ο πρόσφυγας έλαβε τελικά άσυλο από την Ελληνική Δημοκρατία, ήτοι διεθνή προστασία λόγω ευαλωτότητας. 
 
Το Δικαστήριο εφάρμοσε την Σύμβαση της Γενεύης του 1951, όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο της Ν.Υόρκης του 1968 και κατά την οποία η έννοια του πρόσφυγα αφορά κάθε πρόσωπο 
 
“όπερ συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την υπηκοότητα και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης ή εάν μη έχον υπηκοότητά τινα και ευρισκόμενον εκτός της χώρας της προηγουμένης συνήθους αυτού διαμονής δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να επιστρέψη εις ταύτην”. Το Δικαστήριο συμπεραίνει ότι από την Σύμβαση της Γενεύης “ συνάγεται ότι ο αλλοδαπός, ο οποίος επιθυμεί την υπαγωγή του στο ειδικό προστατευτικό καθεστώς της εν λόγω Σύμβασης, οφείλει να εκθέσει στην Διοίκηση, με στοιχειώδη σαφήνεια, τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά, που του προκαλούν, κατά τρόπο αντικειμενικώς δικαιολογημένο, φόβο δίωξης, λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, κοινωνικής τάξης ή πολιτικών πεποιθήσεων (βλ. ΣτΕ 633/2013, 4750/2012, 4565-6/2012, 4544/2012, 2904/2012, 2763/2012, 1303/2012 κ.ά.). Εξάλλου, στο άρθρο 4 παρ.5 του π.δ.141/2013 προβλέπεται ότι τα στοιχεία των δηλώσεων του αιτούντος διεθνή προστασία, ακόμη και όταν δεν τεκμηριώνονται με έγγραφα ή άλλες αποδείξεις, δεν χρειάζονται επιβεβαίωση, εφόσον αυτός έχει καταβάλει πραγματική προσπάθεια να τεκμηριώσει την αίτηση του, έχει υποβάλει όλα τα συναφή στοιχεία, τα οποία διαθέτει, και έχει δώσει ικανοποιητική εξήγηση για την τυχόν έλλειψη άλλων λυσιτελών στοιχείων, οι δηλώσεις του παρίστανται συνεπείς και ευλογοφανείς και δεν έρχονται σε αντίθεση με διαθέσιμα ειδικά και γενικά στοιχεία που αφορούν την περίπτωση του, αιτήθηκε την παροχή διεθνούς προστασίας το ταχύτερο δυνατό (εκτός εάν προέβαλε βάσιμο λόγο που τον εμπόδισε να το πράξει) και η γενική αξιοπιστία του είναι θεμελιωμένη, ενώ σε κάθε περίπτωση ισχύει το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Πάντως, η ως άνω διάταξη δεν αίρει την υποχρέωση του ενδιαφερομένου να επικαλεσθεί ορισμένα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά ικανά να στοιχειοθετήσουν τη συνδρομή των προϋποθέσεων υπαγωγής του στο προαναφερθέν προστατευτικό καθεστώς (πρβλ. ΣτΕ 1303/2012, 1078/2012, 3463-5/2011, 3459/2011, 2911-3/2011, 2640/2011, 2591-2/2011 κ.ά.). Ενόψει δε της φύσης και της σημασίας των διακυβευομένων αγαθών, σε περίπτωση αναγκαστικής επιστροφής του αιτήσαντος διεθνή προστασία αλλοδαπού στη χώρα καταγωγής του, επιβάλλεται, στο πλαίσιο της αξιολόγησης της αίτησής του σε εξατομικευμένη βάση, η ενδελεχής εξέταση των προβαλλομένων, υπό την κατά τα ανωτέρω εκτιθέμενη έννοια, ουσιωδών ισχυρισμών του και η ειδική και πλήρης αιτιολογία της τυχόν απορριπτικής του αιτήματός του απόφασης (πρβλ. ΣτΕ 1303/2012, 1078/2012, 2512/2011, 1379/2011, 4154/2009, 3726/2009, 2534/2009, 817/2009, 1628/2007).”
 
Ο πρόσφυγας στην συγκεκριμένη περίπτωση είχε αποδείξει την αθεϊα του, επικαλούμενος βεβαίωση συμμετοχής του στην Ένωση Αθέων και Αγνωστικιστών του Πακιστάν, δημοσιεύματα σχετικά με αποκλεισμό των λογαριασμών του στο FACEBOOK λόγω “βλάσφημου περιεχομένου” και επικαλέστηκε απόφαση πακιστανικού δικαστηρίου που είχε διατάξει την σύλληψή του. Ο πρόσφυγας επικαλέστηκε την επέμβαση πακιστανικών αρχών σε οικίες φίλων του αθέων που τον ειδοποίησαν συνωμοτικά να διαφύγει, ενώ ήδη είχε ξεκινήσει επιχείρηση για την σύλληψή του. Ύστερα από συλλήψεις φίλων του, αποφάσισε να εγκαταλείψει την χώρα για να διαφύγει την δίωξη.
 
Με την αρχική απόφαση του Περιφερειακού Γραφείου Ασύλου Θεσσαλονίκης, το αίτημα απορρίφθηκε ως αβάσιμο, με το σκεπτικό ότι αφενός οι καταδικασμένοι σε θάνατο άθεοι δεν εκτελούνται από τις αρχές κι αφετέρου ότι η αθεΐα του συγκεκριμένου πρόσφυγα «δεν είναι ουσιαστική και δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της προσωπικότητας και της ταυτότητάς του», ενώ “το προφίλ του, ως ατόμου που ασχολείται ερασιτεχνικά με το διαδίκτυο, δεν τον κατατάσσει σε προφίλ υψηλού κινδύνου για να ελκύσει το ενδιαφέρον των πακιστανικών αρχών, καθώς και ότι ο ισχυρισμός του περί δίωξης του από τις αρχές της χώρας του, λόγω της αποστασίας του από το Ισλάμ και των πεποιθήσεων του περί αθεϊσμού, στηριζόταν αποκλειστικά σε εικασίες του ίδιου και, άρα, ότι ο αιτών δεν διέτρεχε βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης λόγω των θρησκευτικών πεποιθήσεων και δεν μπορούσε να υπαχθεί στο καθεστώς του πρόσφυγα.” Ο αιτών άσκησε προσφυγή στην Αρχή Προσφυγών του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη κατά της αρχικής απόρριψης.
 
Η Αρχή Προσφυγών έκρινε μη αξιόπιστους τους ισχυρισμούς του αιτούντος σχετικά με τον λόγο για τον οποίο είχε εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του και δεν επιθυμούσε να επιστρέψει σε αυτή και συγκεκριμένα τους ισχυρισμοί του ότι είχε εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, διότι εκεί είχε στοχοποιηθεί και καταζητείτο από τις αρχές εξαιτίας των αθεϊστικών του πεποιθήσεων, λόγω «ασαφειών, αοριστιών και αντιφάσεων», οι οποίες έπλητταν την εσωτερική συνοχή τους. Αντιφατικές θεωρήθηκαν οι απαντήσεις του όσον αφορά τον λογαριασμό του στο FACEBOOK και μη ικανοποιητική η απάντηση του στην ερώτηση πώς τον εντόπισαν οι τοπικές αρχές και μη ευλογοφανής η κατάθεσή του για τον τρόπο ειδοποίησης και διαφυγής του από την δίωξη.
Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, ακύρωσε την παραπάνω απόφαση, κρίνοντας δεκτή την αίτηση ακύρωσης του προσφεύγοντος πρόσφυγα, κυρίως γιατί αμφισβητήθηκε η αθεϊα του χωρίς νόμιμη αιτιολογία από τις Ελληνικές αρχές. Το Δικαστήριο έκρινε ότι “ο ως άνω λόγος περί μη νόμιμης αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης, κατά το μέρος με το οποίο δεν έγιναν δεκτοί οι ισχυρισμοί του αιτούντος περί των αθεϊστικών του πεποιθήσεων, τυγχάνει βάσιμος, διότι με την προσβαλλόμενη απόφαση με μη νόμιμη αιτιολογία απορρίφθηκαν, ως γενικόλογοι, αόριστοι και μη ερειδόμενοι σε προσωπικά βιώματα, οι εν λόγω ισχυρισμοί. Συγκεκριμένα: α) η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης ότι ο αιτών παρέθεσε μόνον έναν γενικό ορισμό για την έννοια της αθεΐας, χωρίς να παραθέσει βιωματικά στοιχεία της καθημερινότητάς του αναφορικά με την αποδοχή από τον ίδιο της προσωπικής θέσης του να μην πιστεύει σε καμία θρησκεία, δεν είναι νόμιμη, διότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη της ότι ο αιτών, κατά την προσωπική του συνέντευξη, ανέφερε αφενός συγκεκριμένες καταστάσεις και συγκεκριμένα βιώματα που τον οδήγησαν στη σχετική επιλογή, αφετέρου συγκεκριμένες προσωπικές συνθήκες της καθημερινότητάς του, σχετιζόμενες με τις αθεϊστικές του πεποιθήσεις. Ειδικότερα, ο αιτών ανέφερε ότι ένας από τους βασικούς λόγους της επιλογής του να γίνει αθεϊστής ήταν τα φαινόμενα θρησκευτικής βίας στη χώρα καταγωγής του (συγκεκριμένα ανέφερε ότι στο Πακιστάν υπάρχουν «πολλοί τρομοκράτες, που καταστρέφουν την ανθρωπότητα μέσω της θρησκείας»), ενώ επικαλέστηκε συγκεκριμένο περιστατικό που έλαβε χώρα το έτος 2014 στην πόλη Pesawhar, κατά το οποίο εξτρεμιστές μουσουλμάνοι (ταλιμπάν) είχαν εισβάλει σε σχολείο και είχαν δολοφονήσει περίπου 135 παιδιά (περιστατικό το οποίο ελέγχθηκε ως αληθές κατά τη διενεργηθείσα εκ μέρους της Υπηρεσίας Ασύλου έρευνα), εκθέτοντας ταυτόχρονα ότι το εν λόγω περιστατικό τον έκανε να αναρωτηθεί «πως μια θρησκεία μπορεί να επιτρέψει να σκοτώνονται αθώες ψυχές, χωρίς να έχουν φταίξει σε κάτι». Περαιτέρω, ο αιτών αναφέρθηκε σε συγκεκριμένες προσωπικές συνθήκες της καθημερινότητάς του, σχετιζόμενες με τις αθεϊστικές του πεποιθήσεις, όπως η μη συμμετοχή του στη μουσουλμανική λατρεία και ειδικότερα στην προσευχή της Παρασκευής, οι συναντήσεις και συζητήσεις με ομοϊδεάτες του σε πάρκα και ξενοδοχεία της πόλης Καράτσι και οι αναρτήσεις του σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά της μουσουλμανικής θρησκείας (συγκεκριμένα δήλωσε ότι είχε προβεί σε αναρτήσεις κατά του τζιχαντισμού, τον οποίο, κατά την άποψή του, επιτρέπει ο μουσουλμανισμός, και σε αναρτήσεις σχετικά με το ότι δεν είναι ανεκτό, κατά τη γνώμη του, να ακολουθεί κάποιος «τα βήματα ενός Προφήτη, ο οποίος έχει κάνει 11 γάμους και το χειρότερο έναν γάμο με μια εξάχρονη»), και β) η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης ότι ο αιτών υποστήριξε μεν ότι έγινε αθεϊστής, αφού μελέτησε το Κοράνι και άλλες θρησκείες, χωρίς όμως να παραθέσει οποιοδήποτε παράδειγμα ή έστω αναφορά στη συγκριτική μελέτη λοιπών θρησκειών που τον οδήγησε στην αποδοχή του αθεϊσμού, και ότι στις αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχε περιοριστεί σε κριτική κατά του μουσουλμανισμού, δεν είναι νόμιμη, διότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη της ότι ο αιτών, κατά την προσωπική του συνέντευξη, επεξήγησε τον λόγο που τον οδήγησε στην απόρριψη όλων των θρησκειών και συγκεκριμένα δήλωσε πως, κατά τη γνώμη του, όλες οι θρησκείες είναι δημιουργήματα του ανθρώπου (ειδικότερα δήλωσε ότι «όλα αυτά τα βιβλία είναι γραμμένα από ανθρώπους»), ενώ μόνον το γεγονός ότι δεν ανέφερε κάποια άλλη, πέραν του μουσουλμανισμού, θρησκεία που μελέτησε και απέρριψε δεν αρκεί ώστε να καταστήσει νομίμως αιτιολογημένη την κρίση της Επιτροπής περί αοριστίας του σχετικού ισχυρισμού του, δεδομένου μάλιστα ότι δεν του είχε τεθεί σχετικώς κάποια διευκρινιστική ερώτηση. Περαιτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι η δήλωση του αιτούντος πως στις αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχε προβεί σε κριτική του μουσουλμανισμού δεν δύναται να καταστήσει νομίμως αιτιολογημένη την κρίση της Επιτροπής περί αοριστίας του ισχυρισμού του περί των αθεϊστικών του πεποιθήσεων, δεδομένου ότι παρίσταται εύλογο αυτός να προβαίνει, κατά κύριο λόγο, σε κριτική της επικρατούσας στη χώρα του θρησκείας και όχι άλλων θρησκειών. Τέλος, το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι, κατά την αξιολόγηση για το βάσιμο του φόβου του αιτούντος διεθνή προστασία ότι θα υποστεί δίωξη, δεν ασκεί επιρροή εάν αυτός χαρακτηρίζεται πράγματι ή χαρακτηρίζεται σε συγκεκριμένο βαθμό έντασης από το θρησκευτικό στοιχείο, το οποίο προκαλεί ή ενδέχεται να προκαλέσει τη δίωξη (εν προκειμένω από την αθεΐα), υπό την προϋπόθεση ότι το χαρακτηριστικό αυτό του αποδίδεται από τον φορέα της δίωξης, κατά τα ρητώς οριζόμενα στο άρθρο 10 παρ.2 του π.δ.141/2013.”
 
Περαιτέρω, το Δικαστήριο ακύρωσε και τους ισχυρισμούς των Ελληνικών αρχών ότι δήθεν δεν ήταν ευλογοφανείς και σαφείς οι ισχυρισμοί του, με πλήρη επανέλεγχο των στοιχείων που προσκόμισε ο αιτών. Το Δικαστήριο διέταξε την επιστροφή του παραβόλου (150 ευρώ) και των δικαστικών εξόδων (405 ευρώ) στον αιτούντα. Σε προγενέστερο χρόνο, το ίδιο Δικαστήριο είχε χορηγήσει προσωρινή διαταγή και είχε αναστείλει την εκτέλεση της προσβαλλόμενης απόφασης, για να μην απελαθεί ο πρόσφυγας μέχρι να εκδοθεί η τελική δικαστική κρίση.

Από πότε η Ελλάδα δεν θέλει τρανς Πλοιάρχους;

 Η καταγγελία που δημοσίευσε το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών είναι ότι το Μητρώο Ναυτικής Εργασίας του Υπουργείου Ναυτιλίας αρνήθηκε να ...